Self injury awarness day 2016

 "Helaas was het niet de laatste keer dat ik mezelf sneed, het gebeurde steeds vaker. En hoe vaker ik iets kapot gooide, hoe lager de drempel werd. De pijn van het snijden voelde ik niet, ik zag een hand met iets scherps in mijn huid snijden, ik zag de openstaande wond op mijn arm, ik zag het bloed, maar ik voelde geen pijn. (...)" uit: Mijn weg naar de top 

Maar zelfbeschadiging is zoveel meer dan jezelf verwonden, beschagingen en pijn doen. Zelfbeschadiging is een symptoom. Het gaat om luisteren, verder kijken dan het gedrag. De zelfbeschadiging is een beschermingsmechanisme tegen een onderliggend probleem. 

Zelfbeschadiging is moeilijk te begrijpen. Er heerst veel onbegrip. Zelf voor mij, is het moeilijk te begrijpen waarom ik aan zelfbeschadiging deed. Het is te makkelijk om het te veroordelen. Zelfbeschadiging is vaak geen keuze, vaak is het een teken van wanhoop en machteloosheid.  

 

Als ik toen had geweten, 
dat dit de gevolgen zouden zijn
Als ik toen had geweten, 
dat ik een prachtige toekomst voor me had
Als ik toen had geweten,
dat de pijn en boosheid over zouden gaan
Als ik toen had geweten, 
dat die machteloos niet voor altijd zou zijn

Het zou geen verschil hebben gemaakt.. 

Onbegrepen door mezelf,
zocht ik naar begrip en houvast
Diep van binnen huilde ik,
fysieke pijn was mijn enige troost
onmacht en wanhoop
het blokkeerde me van binnen

Als ik toen had kunnen praten,
mijn gedachtes had kunnen verwoorden
Als ik toen had kunnen huilen,
veilig en geborgen in iemands armen
Als ik toen had kunnen schreeuwen,
de boosheid en de pijn had kunnen uiten
Als ik toen had kunnen lachen,
kon zien hoe mooi het leven kan zijn

Dat kon ik toen even niet… 

De wonden zijn geheeld, 
de littekens blijven altijd zichtbaar
confronterend en hard,
het vertelt iets over mijn verleden  
Mijn strijd en pijn,
het symboliseert mijn kracht   


 

World suïcide prevention day 2015

"Het was een mooie avond. Wat was het fijn om bij mijn lieve paard te zijn. Hij was zo lief voor me, nog liever dan normaal. Hij voelde het. Mijn grootste steun, mijn troost, mijn maatje, mijn alles. Wat was het moeilijk om hem gedag te zeggen, hij was de enige die me wel nodig had. Toch was ik ervan overtuigd dat ook mijn paard beter af zou zijn zonder mij. Thuis ben ik gaan douchen, de badkamer was de enige plek waar niemand zomaar binnen kon komen. Dat maakte die ruimte veilig en onveilig tegelijk. Ik voelde me een inbreker in ons eigen huis toen ik op de kamer van mijn ouders naar pillen zocht. Ik moest dood, dat was het beste voor iedereen en niemand kon mij nog tegen houden. (...) De pillen die normaal zo vies smaakten, proefden ik niet. Vanaf het moment dat ik mijn plan had uitgevoerd, voelde ik me rustig en helder"
Uit: Mijn weg naar de top

Suïcide, zelfmoord. Woorden die ik nooit hardop uit durfde te spreken, juist omdat het me zo beangstigde. Woorden die destijds onderdeel van mijn dagelijks leven waren, van mijn dagelijkse gevecht. Suïcide was mijn grootste angst en vijand. Suïcide was mijn laatste uitweg. Suïcide was mijn houvast, omdat ik dit altijd achter de hand had. Suïcide gaf mij hoop op rust in alle wanhoop en chaos die ik voelde. 

Boos, kwaad, woedend
Ik moet het doen
Niemand houdt me tegen 
Ik zeg iedereen gedag
Machteloos, verdrietig, bang
Waar ben ik mee bezig?
Help me dan, alsjeblieft
De controle ben ik kwijt 

Het waren niet alleen tegenstrijdige gedachtes over suïcide in mijn eigen hoofd. Het was ook de angst en bescherming van mijn omgeving die dit onderwerp moeilijk bespreekbaar maakte. Hoe kon ik tegen mijn naasten vertellen dat ik dood wilde, los van de wil om niet tegen gehouden te worden, destijds. Hoe kon ik de hulpverlening vertellen over mijn suïcide plannen, als ik wist dat zij me tegen zouden houden, als ik wist dat de separeer de consequentie was. Hoe kon ik praten over mijn doodswens, terwijl ik weet dat niemand het echt kon begrijpen. Ook al begreep ik, dat zij het niet begrepen. Daarbij kwam mijn onvermogen om überhaupt woorden te geven aan de chaos van zelfdestructieve gedachtes en wanhoop die ik ervoer. 

Suïcide. Al die vele pogingen zijn 'mislukt'. Gelukkig, want het idee dat ik er nu niet meer zou zijn, is bizar. Gelukkig, want ik zou dit leven voor geen goud hebben willen missen. Gelukkig, want hoe uitzichtloos het leven destijds was, ik heb het geluk gevonden. Ik leef, ik lach en geniet. 
Wereld suïcide preventie dag vind ik daarom heel belangrijk. Suïcide kan voelen al de oplossing of als enige uitweg. Maar suïcide is een keuze die niet terug gedraaid kan worden. Je weet nooit hoe het leven zal lopen. Je weet nooit welke personen je nog in je leven gaat ontmoeten. Je weet nooit hoe gelukkig je kan worden. Je weet nooit hoe mooi het leven ook kan zijn. Als je daar niet meer bij bent.. 
Dus deel ik mijn verhaal. Om een bijdrage te leveren aan het doorbreken van de taboe. Om anderen te vertellen dat er hoop is, hoe uitzichtloos en onhoudbaar een situatie ook is of lijkt. 


 

Positieve ontwikkeling in terugdringen gebruik isoleercel

Psychiatrische ziekenhuizen kunnen zonder isoleercel, zo bewijzen twee instellingen voor geestelijke gezondheidszorg. (Trouw, 26-05-2015)
 
Dat is één van de boodschappen die ik met mijn verhaal wil overbrengen, de separeer is een onmenselijke maatregel. En als ik dan nu lees dat het ook anders kan, en dat er aandacht voor is, is dat een opluchting. Ik geloof heel sterk in de kracht van nabijheid, een persoon die naast je staat en er écht voor je is! Juist op het moment dat het heel moeilijk is, juist op het moment dat je moeilijk gedrag laat zien. Want agressie – richting jezelf of de ander – wordt als moeilijk, maar vaak ook als ongewenst ervaren. Terwijl dat gedrag eigenlijk niets meer is dan een hulpvraag. En een eenzame opsluiting is het allerlaatste wat iemand nodig heeft. 
Als ik terugdenk aan mijn ervaringen in de isoleercel besef ik me hoe afgewezen en eenzaam ik me heb gevoeld. Opgesloten met mezelf en mijn grootste vijand; mijn eigen heftige, zelfdestructieve gedachtes. Niemand om me afleiding te bieden, niemand om naast me te staan in dat heftige gevecht.. Wat had ik graag een arm op mijn schouder gevoeld. Wat had ik graag iemand gehoord die beloofde me door dit gevecht heen te helpen.
In plaats daarvan waren er een stuk of zes mensen die me vasthielden, over de gang sleepten. Mensen die me op de grond legden en uitkleden. Uitgekleed worden, terwijl je vanuit alle kanten tegen de grond wordt gedrukt. De schaamte, machteloosheid en vernedering is te groot. Naast de oorlog in mijn hoofd, werden deze heftige ervaringen ook als herinnering opgeslagen.
Ik vraag me af, als er toen geen separeer geweest zou zijn, hoe mij opnames dan zouden zijn verlopen? Ik weet alleen dat me dan heel veel herbelevingen en angsten bespaard zouden zijn gebleven. De angst om de controle te verliezen, de angst om mensen écht te vertrouwen. 
Mijn ervaringen met de isoleercel hebben me opgeleverd dat ik een duidelijke visie heb gevormd. Ik geloof in de kracht van eigen verantwoordelijkheid, in de breedste zin van het woord. Eigen regie, vrijheid om fouten te maken en te leren en autonomie. Eigen verantwoordelijkheid binnen ieders mogelijkheden, met recht op hulp en ondersteuning. 
En als ik dan lees dat er actief wordt gewerkt om separaties terug te dringen, dat de isoleercel op sommige plekken zelfs helemaal niet meer nodig is, als ik dat lees ben ik blij en trots. Blij voor alle cliënten en hun naasten in de toekomst. Trots omdat het aansluit bij mijn visie. Mijn ervaring en visie dat nabijheid heel veel kan betekenen in geval van crisis, blijkt ook in de praktijk effectief te zijn. 

Mijn armen

Dit zijn mijn armen
Ik kijk er naar, en zie niets raars
De littekens zie ik niet
En toch zie ik ze wel
Soms, heel soms kijk ik er naar
Witte strepen in mijn huid
Smal, breed, klein, groot, dik en dun
Alle soorten en maten 
 
En al kijkend besef ik me dan
Hoe gewoon het is geworden
Want het zijn mijn armen
Ineens vraag ik me af
Hoe het zou zijn, als mijn armen
Gewone armen zouden zijn?
Ergens maakt het geen verschil
Want dit zijn gewoon mijn armen
 
Maar ik vraag me af hoe het zou zijn 
Als niemand er naar zou vragen
Als ik geen smoesjes hoefde te bedenken 
Als ik niemand hoefde uit te leggen
Hoe moeilijk mijn verleden is geweest
 
Maar dit zijn mijn armen, 
En dat zal voor altijd zo zijn
Voor altijd die herinnering 
Aan mijn verleden en mijn pijn 
littekens  
 
Dit zijn mijn armen 
Ik kijk er naar, en zie niets raars
Niets meer en niets minder
Dit zijn dus mijn armen
Gewoon zoals mijn armen zijn

Documentaire Beschadigd

Een documentaire over zelfbeschadiging. Wat goed dat hier aandacht voor is!

Ik kijk en ik luister, maar ik kan me niet helemaal overgeven aan het kijken naar de documentaire. 
De verhalen staan zo ver van me af en tegelijkertijd kan ik de gedachtegang zo goed volgen. 
Ik vraag me af wat ik hierbij moet voelen, want is het niet vreemd als het me niet raakt? Is het gek dat het geen nare herinneringen oproept of terughaalt naar het verleden? 

Ook ik ben daar geweest, zelfbeschadiging was een onderdeel van mijn dagelijks leven. Waarom ik het deed kon ik niet uitleggen. Waarom ik er niet mee kon stoppen, begreep niemand. Ik had het nodig, maar het is moeilijk voor te stellen dat iemand het nodig heeft om zichzelf te snijden. En bovendien nog veel moeilijker te accepteren..

Inmiddels kan ik verwoorden zelfbeschadiging destijds voor mij betekende. Het was mijn enige manier om de spanning kwijt te kunnen. Ik kon niet huilen, het lukte me niet om mijn boosheid te uiten en ik gaf mezelf geen ruimte om bang te zijn. De troost en steun van de ander, kon ik niet dichtbij laten komen, terwijl ik zoveel behoefte had aan een arm om me heen. Zelfbeschadiging was mijn troost en straf tegelijkertijd. Zelfbeschadiging was mijn controle om niet toe te geven aan suïcidale drang en gedachtes. Zelfbeschadiging was mijn beste vriend, maar vooral mijn grootste vijand. 

Zelfbeschadiging bleek ook een muur te zijn tussen mij en de hulpverleners. De hulpverlener zag de zelfbeschadiging en keurde dat af. Ik werd niet gezien. Laat staan mijn kwetsbaarheid, angst, machteloosheid en de heftige gevoelens die me kwelde. De hulpverlener zag alleen de zelfbeschadiging en die zelfbeschadiging was 'fout'! Niemand die moeite deed om door die muur van zelfbeschadiging heen te komen. De hulpverleners hielpen die muur juist dikker en hoger te metselen. 
Een uur in de isoleercel omdat ik mezelf gesneden had, preventief in de isoleercel zodat ik mezelf niet zou snijden. Maar niemand leek te beseffen dat die zelfbeschadiging een overlevingsmechanisme was...
Niemand leek te beseffen dat mijn negatieve zelfbeeld, de eenzaamheid en het gevoel van onbegrip hierdoor versterkt werd. 
Maar er zijn ook hulpverleners die de zelfbeschadiging niet veroordelen. En dat geeft ruimte, ruimte om over de zelfbeschadiging te leren praten. Stapje voor stapje. Ruimte om 'in de fout te gaan' zonder afgewezen te worden. Heel voorzichtig komt er ruimte voor het gevoel er te mogen zijn. Het gevoel er te mogen zijn met alle bagage die je bij je draagt.
Die ruimte neemt het probleem en de zelfbeschadiging niet wegneemt, maar versterkt het in ieder geval niet! 

En daarom is het goed dat er aandacht is voor dit onderwerp. Als zelfbeschadiging geen taboe meer zou zijn, zou er zoveel ruimte zijn voor begrip, steun en praten. Maar het begint bij het 'niet veroordelen'. 

Voor mij ligt zelfbeschadiging al een aantal jaren achter me. 
Het klinkt misschien heel gek, maar ik kan me niet voorstellen dat iemand zichzelf opzettelijk pijn kan doen, laat staan dat ik dat zelf zou kunnen. Tegelijkertijd begrijp ik de verhalen uit de documentaire zo goed, ik volg de gedachtegang. 

Dus kijk ik de documentaire zonder me druk te maken over wat ik wel of niet voel. Voor mezelf zijn deze problemen verleden tijd. Maar ik besef me des te meer hoe goed het is dat hier aandacht aan wordt besteed. 

Begrip voor zelfbeschadiging is denk ik veel gevraagd, maar met oprechte interesse in de persoon zonder te oordelen kan je veel betekenen. Een persoon is niet de zelfbeschadiging!!! 



Be in love with your life, be in love with yourself!

Heerlijk zo’n lange vakantie, de stress en drukte van school even achter je laten en genieten van dat waar je zin in hebt. Voor mij betekent dat veel paardrijden, familiebezoekjes, een vakantie naar de zon en lekker op kamp om kinderen blij te maken die het heel hard verdienen.

Vakantie betekent voor mij ook tijd altijd tijd om na te denken en voor een denker als ik, is het belangrijk om niet door te schieten in te kritisch denken. Deze vakantie besef ik me vooral hoe goed ik heb geleerd om los te laten. Ik besef me dat ik leef met de dag en geniet van het moment, het heeft geen zin om mijn dag te vullen met zorgen voor morgen, ik zie wel hoe het loopt. Ook merk ik hoe waardevol het is om te delen en om hulp te vragen. Ik geef mezelf de ruimte om niet alles alleen op te hoeven lossen, ik geef mezelf de ruimte om niet perfect te hoeven zijn en dat maakt me een gelukkiger mens. Hoe kritisch ik ook kan zijn, op mezelf, op mijn handelen, ik heb geleerd om hier niet al te lang in te blijven hangen. Ik maak fouten, maar ik leer. Ik twijfel, dus ik zoek bevestiging. Ik baal, dus ik mag balen. Ik ben verdrietig, dus ik zoek troost. Ik leef, ik durf mezelf te zijn en ik geniet.

In al die weken vakantie, al die weken dat ik na heb kunnen denken is de enige conclusie die ik kan trekken is dat ik gelukkig ben. Ik doe dingen die mij gelukkig maken en door mezelf te accepteren, door mild voor mezelf te zijn, maak ik mezelf gelukkig! 

 Liefs Daisy  

Korte mouwen

Met dit mooie, warme weer besef ik me ineens hoe vrij ik me voel. De jaren van schaamte, onzekerheid en angst zijn achter me komen te liggen. Die littekens horen bij mij, zijn deel van mij. De keuze was om voor altijd lange mouwen dragen en mezelf dus niet volledig accepteren. Of de confrontatie aan te gaan en eindelijk - na een jaar of zes - weer korte mouwen te dragen.

De stap was groot, groter dan ik had verwacht. De angst voor het oordeel van de ander, de angst voor onbegrip en vooral de angst voor afwijzing. Het is een proces, en dat zal het nog een hele tijd blijven. Maar wat ben ik blij met de keuze die ik drie maanden geleden heb gemaakt.. korte mouwen dragen; op school, op stage, op de manege, overal! 

Ondanks de confrontaties, is het meer dan de moeite waard. Wat een vreemde ervan denkt, ik trek het me niet langer aan. Kinderen vragen, dat hoort erbij, soms voelt dat prima, soms is het nog confronterend. Volwassen kijken, vragen minder snel. Soms heb ik liever dat mensen niets zeggen, soms wil ik doen alsof die littekens niet bestaan. Maar over het algemeen ben ik er niet veel mee bezig, soms vergeet ik dat die littekens er zijn. Ik leer ermee omgaan en uiteindelijk zal het makkelijker worden. Het levert zoveel meer op dan dat het kost. Als ik in de spiegel kijk zie ik geen littekens, ik zie mezelf, de persoon die ben. Die littekens horen bij mij, maar ik ben niet die littekens! De zelfbeschadiging behoort tot mijn verleden, ik leef in het heden en ik mag er zijn.

If you choose to start fighting a battle, it is not about winning. It's about figthing for something that will be worth the fight in the end! 

Ook woorden kunnen littekens veroorzaken...

Vandaag, 19 april 2014, is het de Landelijke dag tegen pesten. Ook mijn ervaringen kunnen een ander helpen.

Fragment uit ‘Mijn weg naar de top’:
"
Mijn klasgenootje deed het allemaal achter de rug van de juffrouw om. Ze deed alsof ze mijn beste vriendinnetje was, terwijl ze het volgende moment mij het leven zuur maakte. Ze vertelde me dat niemand me aardig vond, dat niemand anders met me wilde spelen. Ik moest maar blij zijn, dat zij wel mijn vriendinnetje wilde zijn. In werkelijkheid probeerde zij te zorgen dat de andere kindjes niet meer met mij wilden spelen. Dat was heel verwarrend voor me en het maakte me onzeker. Op een bepaald moment werd er een grens bereikt. Het klasgenootje trok me aan mijn haren trok en ze krabde de binnenkant van mijn mond open. We waren nog maar zeven jaar oud. Een andere juffrouw zag het gebeuren en nam me mee naar binnen. Mijn moeder heeft toen actie ondernomen. De adjunct-directeur voerde meerdere gesprekken met alle meisjes uit de klas. Daaruit kwam naar voren dat de desbetreffende klasgenoot jaloers op me was. De andere kindjes waren bang om ook buitengesloten te worden, daarom deden ze mee. (…) Mijn zelfvertrouwen was beschadigd, ik veranderde in een gesloten en onzeker meisje. Dat vrolijke, zorgzame meisje was er ook nog, maar mijn gevoelens hield ik sindsdien verborgen. (…) De gedachte “ik ben niet goed zoals ik ben,” werd een overtuiging. Ik besloot dat ik anders moest zijn en probeerde me zo veel mogelijk aan anderen aan te passen, in de hoop dat andere kinderen me dan wel aardig zouden vinden."

 

Ik heb het pesten nooit de schuld gegeven van mijn problemen in de puberteit. Het heeft jaren geduurd voordat ik het ben gaan erkennen, maar die pestervaringen hebben er weldegelijk aan bijgedragen dat ik zo met mezelf in de knoop kwam. Als je als kind te horen krijgt dat je niet leuk bent, dat je lelijk bent en dat niemand je aardig vindt, dan ga je dat geloven. Ik was 7/8 jaar, op die leeftijd doen en laten kinderen dingen om aardig gevonden te worden Ook al zeggen je ouders en omgeving nog zo hard dat je wel goed bent zoals je bent, die harde woorden blijven veel beter hangen. Ik ben gaan geloof dat ik niet goed genoeg was zoals ik was, met als gevolg dat ik me op alle fronten wilde bewijzen. Natuurlijk is dat een combinatie van factoren, ik was gesloten, ik ben perfectionistisch en ook gevoelig. Ik had op de basisschool nooit het gevoel gehad dat ik er bij hoorde, ik had nooit het gevoel gehad dat ik er mocht zijn en al helemaal niet dat ik er mocht zijn zoals ik was. Toen de situatie op de middelbare school anders was, bleek pas hoe die pesterijen mij beschadigd hadden. Hoe goed de band met mijn klasgenoten ook was, hoe ze ook lieten merken dat ze mij graag mochten, ik kon het zelf niet meer geloven.

Het heeft me jaren gekost om al deze denkfouten te herstellen, om mijn onzekerheden en angsten te overwinnen. Stap voor stap, met vallen en opstaan. De ervaringen dat mensen weldegelijk om mijn geven, de ervaringen dat mensen mij aardig vinden, de ervaringen dat ik fouten mag maken en dus niet perfect hoef te zijn. Een jarenlange strijd, maar dat is het absoluut waard geweest. Ik hoef mezelf niet langer te bewijzen, ik accepteer mezelf zoals ik ben en ik kan trots op mezelf zijn!

Ik denk dat het vooral belangrijk is dat pesten serieus wordt genomen, dat het wordt erkent en dat er iets mee gedaan wordt. Ik geloof dat het vaak niet de intentie is om iemand pijn te doen of te kwetsen, maar ook woorden doen pijn! Juist daarom vind ik het goed om ook kinderen bewust te maken van de gevolgen van pesten. En dat begint bij de volwassenen, de opvoeders – de school, de ouders, dagopvang, etc.

 

Zichtbare littekens

Als ik toen had geweten,
dat dit de gevolgen zouden zijn
Als ik toen had geweten,
dat ik een prachtige toekomst voor me had
Als ik toen had geweten,
dat de pijn en boosheid over zouden gaan
Als ik toen had geweten,
dat die machteloos niet voor altijd zou zijn

Het zou geen verschil hebben gemaakt..

Onbegrepen door mezelf,
zocht ik naar begrip en houvast
Diep van binnen huilde ik,
fysieke pijn was mijn enige troost
onmacht en wanhoop
het blokkeerde me van binnen

Als ik toen had kunnen praten,
mijn gedachtes had kunnen verwoorden
Als ik toen had kunnen huilen,
veilig en geborgen in iemands armen
Als ik toen had kunnen schreeuwen,
de boosheid en de pijn had kunnen uiten
Als ik toen had kunnen lachen,
kon zien hoe mooi het leven kan zijn

Dat kon ik toen even niet…

De wonden zijn geheeld,
de littekens blijven altijd zichtbaar
confronterend en hard,
het vertelt iets over mijn verleden  
Mijn strijd en pijn,
het symboliseert mijn kracht   

Uitdagingen aangaan

In je leven komt je continu voor keuzes te staan, de ene groter dan de andere. Voor mij is dat op dit moment de keuze om op deze manier door te gaan met mijn leven en dus stil blijven staan of om het verleden weer een stuk los te laten en mezelf verder te ontwikkelen. Hoewel ik heel duidelijk weet wat ik wil; doorgaan! Word ik tegen gehouden voor de angst om los te laten, een angst die minstens zo groot is als mijn wil en kracht. Doorgaan betekent op dit moment dat ik mezelf meer open wil gaan stellen naar de mensen die dichtbij me staan, doorgaan betekent op dit moment dat ik beter naar mijn eigen grenzen wil luisteren, doorgaan betekent op dit moment dat ik mezelf er laat zijn. Ik noem het mijn goede voornemens voor dit jaar, ik wil gewoon leven en ik wil mezelf gelukkig blijven maken. Het betekent dat ik oude patronen, oude gedragingen – die vooral heel vertrouwd en veilig voelen – los wil laten. Iedere stap die ik daarin zet, wordt gevolgd door angst, waardoor ik het liefst weer vlucht in dat ‘oude, vertrouwde gedrag’. Steeds als ik me meer probeer open te stellen en mijn gevoel er laat zijn, compenseer ik dat door me juist me weer af te sluiten en maar door te rennen.

Het voelt alsof ik in een achtbaan zit, waar ik zelf in ben gestapt. Angstig, maar vast besloten ga ik in de achtbaan omhoog, opgelucht race ik naar beneden, om toch weer vol adrenaline omhoog te schieten en pas weer rustig kan ademhalen als de achtbaan stil staat. Het is alsof af en toe mijn riem kapot knapt en ik al mijn kracht moet gebruiken om niet uit die achtbaan te vallen. Iedere keer heb ik de keuze om uit te stappen of te blijven zitten. Ik kies ervoor om te blijven zitten. Ik merk dat mijn zelfvertrouwen toeneemt als ik omhoog ga. Hoewel het me even oplucht als ik weer naar beneden glijd, besef ik me ook dat ik daar niet naar terug wil. Ik merk dat ik sterk genoeg ben om te blijven zitten, zelfs als de riemen kapot knappen. Als de achtbaan stil staat heb ik heel even de tijd om weer op te laden, om weer opnieuw die rit in de achtbaan te maken. Langzaam, heel langzaam voel ik mezelf iedere rit in de achterbaan sterker worden. Hoe hard ik soms ook naar de beneden val en hoe hard ik dan moet vechten om niet uit de achterbaan te vliegen, minstens zo sterk voel ik me als ik weer omhoog ga. En zo probeer ik stap voor stap los te laten, met alle angsten die daarbij komen kijken.

Het is een proces.. en als ik terug kijk is dit altijd het aller moeilijkste geweest in mijn strijd; loslaten. In dit geval het loslaten van ‘beschermingsmechanismes’. Want natuurlijk heeft het een functie gehad in het verleden om me af te sluiten van de mensen om me heen, om niet stil te staan bij mijn gevoel en om mezelf weg te cijferen. Maar dat was in de tijd van overleven. Inmiddels ben ik al zoveel verder gekomen en zoveel sterker geworden. Natuurlijk staat dit niet meer zo op de voorgrond als destijds, maar het is er nog steeds. Ik ben al een hele tijd niet meer aan het overleven, ik leef. Met momenten belemmert het me echter nog om gewoon te genieten en te leven, dat wil ik niet meer. Ik heb die beschermingsmechanismes niet meer nodig, daarom is het tijd om ook dat stuk verleden los te laten en om verder te gaan. Natuurlijk is dat eng, natuurlijk is dat moeilijk, natuurlijk kost dat veel energie. Maar het is niet onmogelijk, het is uitdaging die ik voor de volle 100% aanga. Toevallig las ik een kaartje van één hulpverlener, hij schreef daarin het volgende: “Ik wil je meegeven dat je op jezelf kunt vertrouwen. Je hebt zoveel geleerd dat je ontzettend bent gegroeid. Er zullen vast nog momenten zijn dat het even teveel is, maar raak dan niet in paniek. Bedenk dat je voor hetere vuren hebt gestaan en die heb je allemaal kunnen blussen. Dus nu ook.” Hij heeft gelijk… Als ik maar blijf geloven in mezelf en in mijn eigen kracht. Waar een wil is, is een weg! Dus ga ik ook deze uitdaging aan.. Het is niet erg om het moeilijk te hebben, het is niet erg om even een paar stappen terug te zetten, als ik daarna maar weer opsta en doorga. Soms even drie stappen terug, om er daarna weer vijf vooruit te zetten. Soms ineens acht stappen vooruit, waarna ik er weer twee terug moet zetten. Het is niet erg, want ik vecht voor mezelf en voor mijn eigen geluk.

Liefs Daisy

Trots zijn op jezelf!

Een week vol gezelligheid en verplichtingen zit er weer op. Voor mij was het dit jaar ook een week van 'bezinning'. Een week waarin ik met momenten door een achtbaan van emoties moest, om uiteindelijk te ontdekken weer bij mezelf uit te komen.

Als perfectionistisch persoon, merk ik dat het belangrijk is om te blijven zoeken naar balans. Balans tussen 'perfect presteren' en 'realistisch blijven'. Balans tussen 'aan andermans verwachtingen voordoen' en 'goed voor jezelf blijven zorgen'. Balans tussen 'actief bezig zijn' en 'rust nemen voor jezelf'. Kort gezegd waren deze drie dingen aan het begin van mijn vakantie uit balans. Dat riep in eerste instantie vooral onzekerheid op en een toenemende drang om 'perfect' te willen zijn in meerdere opzichten. Maar het riep bij mij ook al snel de vraag op, "word ik hier gelukkig van?". Het antwoord was op dat moment "nee!", zonder enige aarzeling. Ik rende mezelf voorbij, wat nog altijd een soort automatisme is voor mij als de druk groot is. Dit keer gingen bij mij alarmbellen rinkelen, want ik wil dit niet. Ik wil mijn leven niet laten leiden door pefectionisme, ik wil goed presteren, maar zeker ook kunnen loslaten. Ik wil niet leven voor anderen, ik wil leven met anderen en er zijn voor anderen, maar ik wil leven voor mezelf.

Een week van bezinning die ik afsloot met mijn 22e verjaardag. Een dag waarvan ik intens heb genoten en me gelukkig voelde - en nogsteeds voel -  met alle lieve mensen om me heen. Ook een dag waarop ik - hoe moeilijk ik dat ook vind - echt voor mezelf heb gekozen. Ik ben trots op mezelf, gewoon omdat het kan en mag. Trots omdat ik mezelf durf te zijn, trots om wie ik ben.

Het maakt niet uit wanneer je jezelf doelen stelt, het gaat om de motivatie die erachter zit. Op naar een prachtig 2014!

Waar een wil is, is een weg!

Ik ben iemand van de data, tot op de dag van vandaag weet ik nog precies op welke dagen de diepte- en hoogtepunten in mijn leven plaatsvonden. Vandaag is zo’n datum, vandaag drie jaar geleden zei ik de klinische psychiatrie vaarwel. Een bijzonder moment, vooral omdat ik me juist op die dag voor het eerst weer heel krachtig en evenwichtig voelde. Klaar om als vlinder uit te vliegen, klaar om terug de maatschappij in te gaan. Meerdere hulpverleners hadden het vertrouwen in mij al verloren, meerdere hulpverleners hadden mij al opgegeven, meerdere hulpverleners zagen mij de klinische psychiatrie nooit (levend) verlaten. Maar op deze dag – 23 december 2010 – bewees ik hen mooi het tegendeel.

De stap bleek groter dan ik me had kunnen voorstellen. Tot mijn eigen verbazing miste ik de veiligheid van de psychiatrie, omdat de verwachtingen van de maatschappij ineens zo overweldigend waren. Net als je op je verjaardag ineens een jaar ouder wordt, was ik nu ineens geen ‘psychiatische patiënt’ meer. Net als je op je 18e verjaardag ineens volwassen wordt, had ik nu ineens weer allerlei verantwoordelijkheden. Mijn dagen zelf invullen, mijn nieuwe rol als dochter ontdekken, me aanpassen aan het gezinsleven, mijn verantwoordelijkheid nemen als paardrijdjuf, zelf hulp vragen als ik dat nodig had, de (slapenloze) nachten doorkomen, activiteiten ondernemen als de somberheid en angst het won van mijn wilskracht. En dat terwijl het voor de buitenwereld ‘heel goed’ met me ging. Hoewel het ook goed met me ging, zeker vergeleken met de jaren daarvoor, leek niemand mijn gevecht te zien. Ik vocht om me staande te houden in de maatschappij en daarbij aan alle verwachtingen te voldoen die anderen – maar vooral ik zelf – mij oplegden. Enerzijds was ik ontzettend blij dat het goed met me ging en dat wilde ik ook graag delen. Anderzijds voelde ik me eenzaam in de strijd die ik voerde, omdat ik aan mijn omgeving alleen die glimlach liet zien. Goed is misschien een vaag begrip, maar met goed bedoel ik dat ik mezelf staande kan houden. Los van hoe ik me toen voelde. Het was ook niet zo dat ik me altijd slecht voelde, het was vooral dat ik zoekende was in mijn rol als ‘gewone, jong volwassene’. Ik voelde kwetsbaar en verwachtte van mezelf dat ik me - de gehele dag door - maar ‘gewoon goed’ moest voelen .

Een grote stap dus, van de klinische psychiatrie naar huis. De beschermde omgeving, de steun en het vangnet vielen in een klap weg. Dat deze dingen in een andere vorm terugkwamen, zag ik niet meteen. De beschermende omgeving is natuurlijk mijn gezin, maar ook vrienden en familie. De steun kwam vanuit mijn omgeving en ook nog steeds vanuit de hulpverlening, al moest ik nu de keuze maken om deze steun wel of niet te accepteren. Als iemand bijvoorbeeld vroeg hoe het met me ging, kon ik eerlijk antwoorden of gewoon zeggen dat het goed ging. Het vangnet was mijn omgeving, maar zeker ook de hulpverlening. Als ik het echt niet meer trok, maakten ze tijd voor me vrij. Hiervan leerde ik vooral dat ik zelf sterk genoeg was en mezelf kon redden. Ik leerde ook dat de verantwoordelijkheid bij mij lag om hulp te vragen en vooral te accepteren. Anderen wilden mij wel helpen, maar dat kon alleen als ik me er voor open stelde.

En nu, drie jaar later, voel ik me veilig in de maatschappij. Ik durf te zijn wie ik ben, ik kan mijn verantwoordelijkheden aan en ik kan voldoen aan de verwachtingen van mijn omgeving. Ik geniet van het leven zoals het is en ik zou nooit meer terug willen naar de psychiatrie. De psychiatrie, die mij toen heel veel veiligheid en bescherming bood, voelt voor mij nu als een isolement. Ik heb die bescherming en veiligheid al een tijd niet meer nodig, ik verlang er niet meer na. Ik leef mijn leven, ik geniet van mijn leven en ik zie mezelf nog steeds groeien en ontwikkelen.

Liefs Daisy

Een bijzondere datum en een speciale dag!

12-12-’12; “Vol trots kan ik zeggen dat vanaf vandaag mijn levensverhaal, mijn boek 'Mijn weg naar de top' verkrijgbaar is!”

Vandaag, een jaar na de publicatie van mijn autobiografie ‘Mijn weg naar de top’, kan ik nog altijd zeggen dat ik trots ben.
Trots omdat ik de heftige strijd en tegenslagen heb overwonnen.
Trots omdat ik mijn levensverhaal op papier heb kunnen zetten. Trots omdat - dankzij Eveline van Dongen - mijn boek is gepubliceerd.
Trots op alle positieve en hartverwarmende reacties.

De reden waarom ik ‘Mijn weg naar de top’ heb kunnen schrijven is geen leuke reden. Het verleden kun je echter niet veranderen, dat hoeft voor mij ook niet. Het gaat om de keuzes die je in het heden maakt. Ik heb de keuze gemaakt om - tegelijk met de publicatie van mijn boek, afscheid te nemen van de hulpverlening. En doordat hoofdstuk af te sluiten, heb ik ervaren dat ik op mijn eigen kracht mag en kan vertrouwen. Ik heb ook de keuze gemaakt om te accepteren wat er in mijn verleden gebeurd is, omdat ik mijn leven niet wil laten leiden door pijn, boosheid en schaamte om het verleden. De publicatie van ‘Mijn weg naar de top’ heeft mij geholpen in dat acceptatieproces. Het is niet zozeer de boosheid, maar met name de schaamte die het acceptatieproces in de weg zat. Alsof ik nog altijd een ‘ex-psychiatrisch cliënt’ was en dus geen volwaardige HBO-studente. Door openheid te geven over dit onderwerp, ervoer ik langzaam maar zeker dat ik niet meer of minder ben dan een ander. Mijn ervaringen mochten er zijn, dus ik mag er zijn - met alle bagage die ik bezit. “Openheid legt de weg naar begrip”

Het schrijven van ‘Mijn weg naar de top’ heeft me inzicht gegeven in mijn eigen ontwikkeling en in het handelen van hulpverleners. Door het schrijven ben ik kritisch gaan kijken naar de benadering van de hulpverlening, de maatregelen die zijn ingezet en mijn eigen aandeel daarin. Gedurende het afgelopen jaar heb ik mijn eigen visie ontwikkelt. Deze visie is ontstaan door mijn eigen ervaringen op te schrijven, door verschillende gesprekken met hulpverleners van toen en door de kennis die ik opdoe op mijn opleiding tot HBO pedagoog. Ik ben van mening dat men over het algemeen te veel oordeelt op basis van gedrag, ik heb ervaren dat hulpverleners reageren op gedrag, zonder te kijken naar de oorzaak. Als een cliënt niet meewerkt aan een behandeling, betekent dat niet meteen dat deze niet mee wil werken. Er is namelijk een verschil tussen niet willen, niet kunnen en niet weten 'hoe'. De vraag is dan, ligt dat bij de cliënt of bij de hulpverlener, misschien zijn de verwachtingen van de hulpverlening wel onrealistisch. Waar ik tegenaan loop is dat vaak vergeten wordt dat hulpverleners en cliënten allebei maar ‘gewoon mens’ zijn. Een hulpverlener heeft ook collega’s en cliënten waar hij geen ‘klik’ mee heeft. Net als cliënten dat hebben. Toch heb ik gemerkt dat het van cliënten wel vaak verwacht wordt dat ze zich naar alle hulpverleners evenveel openstellen, simpelweg omdat hulpverleners ervoor geleerd hebben.

Waar ik eerder bang was dat mijn heftige ervaringen mij zouden belemmeren als pedagoog in opleiding, merk ik momenteel dat het me vooral verder helpt. Het helpt me om breder te kijken. Ik ben kritisch over mijn eigen handelen, maar ook kritisch richting de docenten. In de praktijk probeer ik verder te kijken dan het gedrag, kinderen zijn niet hun gedrag en alle kinderen hebben waardering nodig. Bovenal merk ik dat ik mijn eigen ervaringen beter los kan laten als beginnend pedagoog. Hoewel ik soms nog de neiging heb om theorie, casussen en praktijkervaringen aan mijn eigen ervaringen te koppelen, lukt het me steeds beter om dit los te zien. Met mijn ervaringen kan ik me wellicht beter inleven in anderen, maar met mijn ervaringen kan ik niet in het hoofd van de ander kijken.

De onderliggende boodschap "wij, mensen, zijn vaak sterker dan we zelf denken”, probeer ik niet alleen uit te dragen naar anderen, maar ook naar mezelf. Als ik bedenk hoe diepe dalen ik al heb overwonnen, dan besef ik weer dat ik niet zomaar ergens aan onder door zal gaan.  

Een bijzonder jaar, waarin ik heb geleerd dat ik er mag zijn zoals ik ben, met alle ervaringen die daarbij horen. Een jaar waarin schaamte, boosheid en pijn plaats hebben gemaakt voor kracht en trots. Ik ben trots op dat ik gegroeid ben tot waar ik nu sta. De kracht haal ik uit de overwinningen die ik heb behaald; van psychiatrisch patiënt, tot sterke volwassene en HBO studente.
'Mijn weg naar de top' heeft mij verder gebracht in mijn ontwikkeling als persoon, maar zeker ook als studente HBO pedagogiek. De diepe dalen en de psychische problemen liggen achter me, de negatieve emoties en gedachtes heb ik los gelaten. De kracht en alle ervaringen neem ik met me mee, op mijn weg naar de top.

 

Liefs Daisy

Littekens van de separeer..

Al bijna vier jaar ligt het achter me. Of beter gezegd, bijna vier jaar geleden was de laatste keer. Ik zou willen dat ik kon zeggen dat het achter me ligt, dat ik het verwerkt heb en dat het me niet meer bezighoud. Verwerking is zo’n abstract begrip. Wanneer heb je iets verwerkt? Eerst geloofde ik heilig in een verwerkingtherapie en daarna is het klaar. Maar al snel besefte ik dat het niet zo eenvoudig was. Acceptatie werd daarna mijn definitie van verwerking. Als ik geaccepteerd heb wat er gebeurd is, dan kan ik het achter me laten. Ik heb al veel stappen gezet en de acceptatie is er, maar het ligt nog niet achter me. Ik kan erover praten zonder emotie, ik kan ingaan op details, erover schrijven en dat weer terug lezen. Het enige wat ik nog niet kan, is het gevoel erbij toelaten. Ik besef me dat ik – zonder dat gevoel toe te laten – die laatste stappen in de verwerking niet kan zetten.

Vijf jaar geleden was het slechts een begrip; de separeer. Mijn eerste ervaringen met de separeer gingen gepaard met gevoelens van schaamte, machteloosheid, eenzaamheid en afwijzing.  Het waren nare ervaringen, maatregelen die ik – juridisch gezien – vrijwillig onderging. Maar voor mij was de separeer de ergste straf die ze me konden geven, één straf die ik ruim twee maanden dagelijks moest ondergaan. In sommige opzichten leek de begeleiding mijn privacy belangrijk te vinden, maar als het om separeren gingen leken ze het woord privacy niet te kennen. Een nieuwe opname, nieuwe kansen. Na een weg waarin ik zowel stappen vooruit als terug zette, werd de maatregel separeer weer ingezet. Het grote verschil was dat dit om gedwongen separaties ging. Waar ik tijdens die eerste opname tegen mijn wil in meewerkte, werd ik nu fysiek gedwongen. Tegen mijn wil in, tegen al mijn hulpkreten in. Enerzijds was het de vernedering van een separatie en de schaamte die dat bij mij opriep. Anderzijds was het de controle die totaal van mij overgenomen werd. Mijn grenzen werden niet serieus genomen, ik kon rustig praten, ik kon smeken, ik kon schreeuwen, ik kon krijsen, maar er was niemand die luisterde. En zo werden al mijn grenzen overschreden, wekelijks, dagelijks tot meerdere malen per dag. Hoe hard ik ook vocht, zij waren altijd met meer, zij hadden altijd de macht en de controle over mij. Het enige wat ik kon doen was mijn gevoel uitschakelen, vechten voor mijn leven totdat ik de strijd verloren had. Ik werd alleen achter gelaten in de separeer. Het was niets meer dan een kil hok, overstuur werd ik daar helemaal alleen achter gelaten. Mijn hulpkreten werden vaak niet gehoord of genegeerd.

Destijds heb ik nooit beseft hoeveel impact de separeer op mijn had. Het is verleden tijd, maar de littekens zijn nog niet helemaal geheeld…  Terug in het verleden om even die oude wonden open te halen, zodat de littekens volledig kunnen helen. De separeer is niet meer zomaar een begrip voor mij. De separeer, een separatie is een zeer ingrijpende maatregel uit de psychiatrie, een maatregel die door de hulpverlening zwaar wordt onderschat.
Wat mij betreft heeft een cliënt in crisis juist nabijheid nodig, in wat voor vorm dan ook. Hoe hard men ook kan vechten tegen hulp, steun of begrip, uiteindelijk heeft ieder mens iemand nodig als hij/zij het zelf even niet meer kan. Uiteindelijk moet de cliënt het zelf doen, maar dat betekent niet dat hij/zij het alleen hoeft te doen!

Liefs Daisy

Zelfvertrouwen is het meest waardevolle bezit!

Vandaag een dagje heerlijk in mijn joggingbroek achter mijn laptop. Terwijl ik vanalles voor school moet doen en doe, ben ik vooral aan het nagenieten van een topweek!

Afgelopen week ben ik op kamp geweest met een topteam en 28 bijzondere, geweldige kinderen van stichting Heppie. Na drukke periode op school, begon ik dit kamp vermoeid en enigszins onzeker. Gezonde spanning voor de week; hoe zouden de kinderen zijn en hoe is het team?
Maandag was een intensieve dag, met positieve en fijne momentjes. Mijn drie meiden vroegen veel aandacht, veel negatieve aandacht ook en ik moest er zoveel meer energie insteken dan dat ik ervoor terug kreeg. Blij dat deze eerst dag erop zat... onzeker sloot ik de dag af, ik twijfelde ontzettend aan mijn eigen kunnen. Maar wat is het fijn als er juist op die momenten iemand voor je is die naar je luistert en vertrouwen in je heeft.
De dinsdagochtend leek weer met weerstand van mijn meiden te beginnen, maar wat is het fijn als je inzet beloond wordt en je de sfeer helemaal om kan draaien. Ik heb genoten terwijl ik samen met mijn groepje meiden een kussenvecht hield op de slaapkamer. Dinsdag was een dag vol fijne momentjes en kleine doorbraken bij mijn meiden. Hoe kan je zo'n dag beter afsluiten dan - als de kinderen slapen - een karaokenacht te houden met het team.
En zo werden alle momentjes van negativiteit en strijd, overschaduwd door de leuke, gezellig en bijzondere momentjes. Een vrolijke lach, een spelletje, een leuke grap, het voorkomen van een conflict. Maar vooral het toenemende vertrouwen dat mijn meiden in mij kregen en ik in mezelf!

Een week met weinig slaap, veel humor en enorm veel gezelligheid. Een week waarin ik enorm genoten heb van de kinderen en van een topteam. Een week waarin mijn zelfvertrouwen een ernome boost heeft gekregen. Een week waarin ik heb geleerd waar mijn kracht ligt. Een week waarin ik heb geleerd dat ik mijn eigen grenzen ken en aan kan geven. Een week waarin ik weer heb ervaren dat ik op mezelf kan en mag vertrouwen. Een week waarin ik superveel mooie, bijzonder en gezellig mensen heb mogen leren kennen. Een week waarna ik kan en durf te zeggen; "ik ben trots op mezelf!"

liefs Daisy

Mijlpijl

Mijlpalen zijn er om even stil te staan bij het proces dat je hebt doorlopen en bij hoeveel je al hebt geleerd.

Vandaag was mijn propedeuse-uitreiking. Een mooie mijlpaal. Het doet me beseffen hoe ver ik al ben gekomen. Een moment om trots te zijn en te genieten. Deze mijlpijlen zijn voor mij ook momenten waarop ik stiekem eventjes terug kijk. Drie jaar geleden zat ik in de laatste fase van mijn opname. Toen was ik nog een 'psychiatrische cliënt. Ik heb meerdere professionals verbaasd door de klinische psychiatrie te verlaten. Ik heb mezelf verbaasd door alles wat ik sinds die tijd heb bereikt. Mijn havo-diploma en nu mijn propedeuse. Als ik kijk wie ik nu ben, hoe ik gegroeid ben, voel ik me trots! Ik durf er te zijn, ik durf mezelf te zijn en - misschien wel het belangrijkste - ik durf het vertrouwde verleden los te laten. Een mooie mijlpaal dus. Een moment om even stil te staan. 

"Het hart op de tong hebben" is het spreekwoord dat bij mij is genoemd vanavond. Het is niet het spreekwoord dat ik mezelf in eerste instantie zou hebben gegeven, maar het sluit zeker aan. Ik wil mijn gevoel delen, ik wil mijn ervaringen delen. Ik heb veel meegemaakt en vooral veel geleerd. Met die kennis en wijsheid wil ik andere helpen.

Een mooie mijlpijl dus, een mooi moment om stil te staan bij alle positieve veranderingen!

 Liefs Daisy

Loslaten en tevreden zijn!

Soms zou ik willen dat ik meer uren in een dag kon stoppen…

Mijn dagen zijn al gauw gevuld. Mijn opleiding neemt de nodige tijd in beslag, zoals je dat mag verwachten van een HBO opleiding. Vrijwel dagelijks ben ik op de manege te vinden, is het niet om les te geven dan is het wel om zelf paard te rijden. Mijn vrije uurtjes worden vaak opgevuld met het voorbereiden van een college of een verslag voor stage. Ook breng ik mijn vrije tijd graag door met een goede vriendin of familie. Heerlijk om lekker bezig te zijn!

En als ik dan zo lekker bezig ben, wil ik alles ook heel goed doen – het liefst perfect. Daarin kom ik mezelf weleens tegen... Ik wil mezelf graag blijven ontwikkelen als studente Pedagogiek en als persoon. Ik ben een perfectionist, ik wil overal het beste uithalen en vooral uit mezelf. Maar soms is iets ‘gewoon’ goed of goed genoeg voor dat moment. De afgelopen twee dagen heb ik bijvoorbeeld een aantal oudergesprekken gevoerd op mijn stage. Dit vond ik aanvankelijk best wel spannend, omdat ik hierin nog weinig ervaring heb. Maar dat maakte het ook een mooie kans om te leren, een leuke uitdaging. De gesprekken verliepen goed, de ouders waren over het algemeen positief. Maar ik zou ik niet zijn als ik niet opzoek zou zijn gegaan naar verbeterpunten, aandachtspunten. Dus heb ik feedback gevraagd aan mijn stagemaatje, die ook bij het gesprek aanwezig was. Het frustreerde me in eerste instantie dat deze feedback enkel positief was. Mijn eerste gedachte was dat diegene te makkelijk was geweest, dat ze niet kritisch had gekeken. Nu, een dag later bedenk ik me dat ik misschien wel te kritisch ben. Misschien gingen de gesprekken wel gewoon goed of goed genoeg, misschien moet ik gewoon tevreden zijn. Niet misschien, ik ben in dit geval te kritisch en ik mag tevreden zijn! En dat maakt deze situatie weer tot een leermoment, juist doordat het gewoon goed ging.

Woensdagavond is mijn vrije avond, dat betekent dus tijd genoeg om iets te ondernemen. Ik wil daarom gaan paardrijden of eigenlijk ‘moet’ ik dat van mezelf. Want hoe leuk ik dat ook vind, mijn hoofd zit nog vol informatie en prikkels van de afgelopen dagen. Dus kies ik voor een avondje relaxen op de bank. En nu ik dit zo schrijf besef ik me weer even hoeveel stappen ik alweer vooruit heb gezet.  Waar ik mezelf eerder voorbij was gerend, geef ik nu mijn eigen grens aan. Hoe graag ik ook bezig ben, ik vind het ook heerlijk om een avondje even niets te ‘moeten’. 

Het klinkt tegenstrijdig, maar soms moet je loslaten om meer grip te krijgen!

Liefs Daisy   

Als je echt wil, kan je alles bereiken!

Welkom op de blog van Mijn weg naar de top!

Om te beginnen zal ik me even voorstellen. Mijn naam is Daisy Beuwer. Ik ben auteur van de autobiografie Mijn weg naar de top en studente HBO Pedagogiek.

Na een aantal heftige jaren van depressie, zelfbeschadiging en opnames in de psychiatrie, geniet ik nu weer volop van het leven. In die jaren ben ik ontzettend geconfronteerd met mezelf en daardoor heb ik mezelf goed leren kennen. Ik heb mijn eigen visie ontwikkeld op de hulpverlening en de maatregelen die gebruik worden.

Als je me vraagt of ik die heftige jaren opnieuw zou willen beleven, zou ik vastbesloten “nee!” antwoorden. Maar als je me vraagt of ik zou willen dat die jaren nooit bestaan hadden, zou ik ook “nee!” antwoorden. Mijn leven is zo gelopen, het heeft me pijn gedaan, maar het heeft me ook gemaakt tot wie ik nu ben. Ik heb mijn eigen kracht leren kennen, mijn doorzettingsvermogen en ik heb waardevolle ervaringen opgedaan. Ik geloof dat het zo heeft moeten lopen, ik heb bereikt wat ik op dit punt had willen bereiken en ik geniet nu extra van het leven.  

Zoals bij ieder mens, verloopt mijn leven ook met ups en downs. Ik word nog weleens geconfronteerd met ervaringen uit het verleden, maar ook daar leer ik weer van. Ik daag mezelf uit om ook daar het positieve uit te halen. Natuurlijk is dat niet altijd even makkelijk, maar ik leer nog steeds en zie mezelf nog steeds groeien. Bovenal ben ik een 21-jarige studente, net als alle anderen.  Regelmatig zal ik hier een blog plaatsen over mijn dagelijks gebeurtenissen of onderwerpen die me bezighouden. Ik geloof dat wij mensen zoveel sterker zijn dan we zelf denken. Als je echt wil, kan je alles bereiken!

Liefs Daisy